Durungawin mo ba Ang Liwanag na Naaninag

Madilim ang paligid, tahimik at payapa ang daloy ng panahon. Isang liwanag ang natanaw ng minsang lumakad at pasukin ang madilim na lugar. Kung iyong susuruin ang mga bagay sa loob ng lugar na ito ay mapapansin mo ang mga bakas at mararamdaman ang hangin na magpapaalala ng mga panahon at mga taong minsan ay naimbitahan at naipakita kung ano ang tunay na nilalaman ng damdaming malalim. Ang lugar na matagal na nakasarado ay nagkaroon ng puwang at tumagos ang liwanag na nanggaling sa dati'y tila isang matuwid na damdaming walang buhay na ngayon ay naglalaman ng magkahalong kaligayahan at pangamba. Napakagandang damdamin sapagkat hinde lang isa, ngunit dalawang damdamin ang nadarama na sumisimbulo ng balanseng bagay, balanse sapagkat hinde ka lang maligaya ngunit may halo ka ring pangamba. Sabi nga ay hinde mo mararamdaman ang magandang bagay kung hinde mo mararamdaman ang kasalungat nito. sa makatuwid ay maari mong subukin ang sarili mo kung alin ang magiging matimbang, Ang masayang bagay ba o ang mga bagay ng magdudulot na pangamba at matamlay na damdamin.Ang mga bagay na iyan ay maaring mangyari sa pamamagitan ng iyong sarili, at kung paano mo ibabahagi ang sarili sa bagay na ikinasisiya mo at sa bagay na nagpapaliwanag sa madilim na lugar na iyong muling binuksan. Isang malaking katanungan ang gumuguhit sa damdamin kung tuluyang papapasukin ang liwanag na natanaw o pipigilan sapagkat kung mangyayari ay maaring masilaw lang at masira ang mata ng damdamin na mangangailangan na naman ng panahon upang muling maghilom. Sa ngayon ay naiisip na kailangan mo nang tanggapin kung ano man ang darating sapagkat hinde ka magging maligaya kung hinde mo bubuksan ang liwanag na napuna. Buksan at harapin ang hamon, damdamin ang mga bagay na maaring maramdaman. Tagumpay man o hinde, iwasan ang paghakbang pabalik sa halip ay palampasin ang mga darating na dilim, patuloy maglakad upang marating ang dulo ng liwanag, Huwag magsasawa sa halip ay magsimula ng magsimula.

Nabulag ng Damdaming nadadala ng Hangin

Humantong na naman sa panahon na nagpupumiglas ang mga diwa at damdamin na animo'y libo-libong bagay na napiit sa isang napakaliit at madilim na sulok ang lumabas sa isang katauhan na naging instrumento para magpahayag ng damdamin, muli na namang napuno ang tila imbakan ng mga nakaraan at kailangan nang ilabas upang tanggapin ang mga panibagong damdamin na haharapin at mararamdaman at muli na namang ilalabas pagdating ng tamang panahon. Ito ay isang ehersisyo ng buhay, buhay ng mga tao na itinutulay ang mga nararamdaman sa pamamagitan ng pagsulat.

Noong una, parating sumasagi sa isipan na hinde maintindihan ang mga bagay na nararamdaman at nakikita sa isang tao, nalilito kung bakit minsan ay hinde sigurado sa nararamdaman ng ibang tao para sa aking sarili na tila isang larawang kupas na hinde mo makita ang anyo. Pinipilit na makinig sa isang panig na ang tinig ay nagmula sa artipisyal na boses, artipisyal na boses na nangangahulugang maaring dayain ang lumalabas na salita sa mga dila. Ang dila na may kapangyarihang luminlang at lumason ng isipan ng bawa't isa. Minsan na rin akong nalinlang nga mga mapagpanggap na damdamin, ngunit sa huli ay natulungan ng isang tunay na kaibigan at lagi mong kasama, ang kaibigang maasahan mo hinde lamang bahagya ngunit tiyak at garantisado, tiyak sapagkat siya lang ang makapagsasabi at mgpaparating sa'yo ng tunay mong nararamdaman. Ito ay ang dila ng iyong damdamin, ang dila ng iyong sariling damdamin, ang dila ng iyong damdamin na sumisigaw ngunit madalas ay hinde makaagaw ng atensyon sapagkat nakublihan ka na ng ingay na nilikha ng maling paniniwala.

Lahat ng mga katanungang gumugulo sa iyong isipan ay may angkop na kasagutan na mangangaling sa iyong sariling damdamin, ito lang ang tanging makakapagsabi kung ano ang tunay na kasagutan. Maglaan ng pakikinig sa sariling damdamin upang hinde makublihan ng mga damdaming nadadala ng hangin.